ورود
☰ فهرست
نمایش با پروژکتور
FAفارسیاندازه Mسطح متوسط · از 9 سال
خواندن فصل به‌صورت متن

1. شکارچی طوفان

صفحه 1

دفتر تحویل ۲
مال گاس

رسمی.

«رسمی» یعنی اینکه اول من آن را می‌خوانم. رسماً. —خ.

دفتر ۱ تمام شد: پر شده. این یکی را مارا، صاحب مغازه، به من داد، با مُهرش روی جلد. می‌گوید روی دفترهای رسمی نقاشی نمی‌کنند. حالا می‌بینیم.

صفحه 2

فصل 1

شکارچی طوفان

در مغازهٔ مارا یک بسته هست که می‌لرزد. از شنبهٔ پیش، هر روز کمی بیشتر.
قصد ندارم به آن دست بزنم.
آخرین بسته‌ای که من و خولیتا تحویل دادیم یک تخم بود. حالا ریزه است، یک بچه‌اژدها که همه‌چیز را از من تقلید می‌کند.

در مغازهٔ روبه‌روی خانه‌ام نوزده بستهٔ برگشتی مانده. آن که می‌لرزد از بقیه عجله‌اش بیشتر است.

از ترس نمی‌لرزد: شنبه، ساعت شش بعدازظهر طوفان می‌آید. شش بار در پیش‌بینی هوا نگاهش کرده‌ام. —خ.

صفحه 3

هر کس بستهٔ برگشتی را تحویل بگیرد باید برچسب را با جوهری که پاک نمی‌شود امضا کند، مثل جوهر ماژیک سبز خولیتا. وگرنه در سپیده‌دم پرواز می‌کند و به قفسه‌اش برمی‌گردد. همه را یک نفر می‌فرستد: ر.

روی شمارهٔ ۲ بیست و سه مُهر «برگشتی» خورده بود.

بیست و سه. دو بار شمرده‌امشان. —خ.

مارا گفت: «بیست و سه بار خودم آن را برده‌ام. و حتی یک بار هم با طوفان نبوده.»

صفحه 4

شنبه ساعت ده، مارا با شمارهٔ ۲ پشت پیشخوان منتظرمان بود. تونیو هم آن‌جا بود: شنبه‌ها هر سه تنبیه می‌شویم و باید در مغازه بمانیم، چون شمارهٔ ۱ را بی‌اجازه تحویل داده بودیم.

مارا گفت: «این را شما تحویل می‌دهید. امروز بعدازظهر.»

خولیتا آن‌قدر بلند پرید که نزدیک بود به تابلوی «مانده: ۱۹» بخورد.

صفحه 5

مارا سه شرط گذاشت و آن‌ها را با انگشت‌هایش شمرد:

ساعت پنج راه می‌افتید، پیش از طوفان، و پیش فلورا می‌مانید تا بگذرد.

خانواده‌هایتان و فلورا خبر دارند.

قانون همان قانون برچسب است: پیش از رعد باز نکنید. و رعدِ بالای سر حساب است، نه رعدهای دور.

خولیتا پرسید: «تو نمی‌آیی؟»
مارا گفت: «من این‌جا کار دارم.» و از ویترین نگاه کرد: آسمان داشت خاکستری می‌شد.

چه کارهایی؟ —خ.

صفحه 6

خولیتا به من نگاه کرد.
پرسید: «تو طوفان دوست داری؟»

و من همان چیزی را گفتم که وقتی این‌طوری نگاهت می‌کنند می‌گویند:

گفتم: «عاشقشان هستم. در محلهٔ قبلی‌ام شکارچی طوفانِ حرفه‌ای بودم.»

چیزی که گفتم

چیزی که واقعاً شد

حرفه‌ای زیر تخت. —خ.

صفحه 7

خولیتا به من یاد داد طوفان‌ها را بشمارم، توی دفتر من، بی‌اجازه، مثل همیشه:

چیزی که بدانی، کمتر می‌ترساند. —خ.

لازم نبود بشمارمشان: من عاشق طوفانم. ولی یادداشتش کردم، برای احتیاط.

صفحه 8

تونیو برچسب را از بالای شانهٔ من خواند.
گفت: «برق‌آسا وقتی طوفان باشد تحویل نمی‌دهد.»
به خط ریز کیفش اشاره کرد.
خولیتا گفت: «هنوز طوفانی نیست.»
تونیو دوباره خواندش. دربارهٔ «هنوز» چیزی ننوشته بود.

خط ریز خیلی ریز بود. —خ.

و با ما آمد.

ساعت پنج رفتم خانه تا بارانی‌ام را بیاورم.
مادرم گفت: «نارنجی‌اش را بپوش. مطمئنی که می‌خواهی بروی؟ آخر تو وقتی رعد می‌زند…»
داد زدم: «خداحافظ، مامان!»

«آخر تو وقتی رعد می‌زند…» چی؟ —خ.

صفحه 9

از پل بزرگ رد شدیم، در حالی که آسمان خیلی سیاه شده بود. شب‌ها آن را برای قایق‌ها بالا می‌برند. وسطش، خولیتا با قیافه‌ای جدی برای آب دست تکان داد: کانال و او با هم رابطهٔ خوبی ندارند.

خیلی دور آسمان روشن شد. خولیتا سی فیل شمرد تا رعد.
برررم.
گفت: «تا آن صاعقه حدود ده کیلومتر است. طبق پیش‌بینی، طوفان حدود ساعت شش می‌رسد.»
تونیو گفت: «رعد زد! حالا باز می‌شود؟»

صفحه 10

خولیتا گفت: «این بسته را باز نمی‌کند: آن رعدی که روی برچسب است همان است که همزمان با برق صدا می‌کند، صفر فیل. ولی حالا شنیده می‌شود و همین کافی است: زیر سقف برویم!»
تا خیابان کانال دویدیم. من خودم را به کری زدم.

خولیتا پرسید: «این هِک بود؟»
گفتم: «نه. هِک!»

از بچگی همین‌طور بوده، ولی فقط با رعد: با هر رعد یک دسته سکسکه، هر سه ثانیه یکی. وقتی طوفان بالای سرم باشد بند نمی‌آیم. ترس نیست: بدنم بی‌آنکه از من بپرسد این کار را می‌کند.

اسمش ترس است. —خ.

صفحه 11

هِک

ورا، همان که از اژدهاها مراقبت می‌کند، دم در خانه‌اش، چسبیده به خانهٔ فلورا، با ریزه در آغوش منتظرمان بود: شنبه‌ها ریزه با من قدم می‌زند.
ورا گفت: «امروز فقط تا خانهٔ فلورا: اولین طوفانش است.» و او را به من داد. «همه‌چیز را از تو تقلید می‌کند، احساست را هم. اگر ترسید، نکشش: چنگ می‌زند. وقتی طوفان گذشت، سه ضربه به دیوار حیاط بزن تا بیایم دنبالش.»
گفتم: «من چیزی حس نمی‌کنم. من عاشق طوفانم.»

دور، رعد غرید. من هِک کردم. ریزه هم هِک کرد و از بینی‌اش دود بیرون داد.
ورا گفت: «بروید تو، زود.»

صفحه 12

خانهٔ فلورا همان خانهٔ شمعدانی‌هاست: دو شنبه پیش از بالکنش به ما نگاه می‌کرد، وقتی دنبال در خانهٔ اژدهاها می‌گشتیم، که شبیه یک دیوار است.

فلورا پیش از آنکه در بزنیم در را باز کرد و به جعبه، آسمان و ریزه نگاه کرد.
گفت: «بچه‌اژدهای ورا. نگذارید سرخس‌هایم را بسوزاند. بیایید تو، باران می‌آید. و خبرتان می‌کنم: من سنگ را امضا نمی‌کنم.»