Zaloguj się
☰ Spis treści
Pokaż na ekranie
PLPolskiRozmiar MPoziom średni · 9+
Przeczytaj rozdział jako tekst

1. Łowca burz

Strona 1

ZESZYT DOSTAW 2
Guniego

OFICJALNY.

„Oficjalny” znaczy, że czytam go ja pierwsza. Oficjalnie. —J.

Zeszyt nr 1 mi się skończył: jest pełny. Ten dała mi Mara, właścicielka sklepu, z jego pieczątką na okładce. Mówi, że oficjalnych zeszytów się nie rysuje. Zobaczymy.

Strona 2

ROZDZIAŁ 1

Łowca burz

W sklepie Mary jest paczka, która drży. Od soboty, z każdym dniem trochę bardziej.
Nie zamierzam jej dotykać.
Ostatnia, którą dostarczyliśmy z Julitą, była jajkiem. Teraz to Kruszynka, smoczątko, które naśladuje mnie we wszystkim.

W sklepie naprzeciwko mojego domu zostało dziewiętnaście zwrotów. Ten, który drży, spieszy się bardziej niż reszta.

Nie drży ze strachu: w sobotę o szóstej idzie burza. Sprawdziłam w prognozie sześć razy. —J.

Strona 3

Kto odbiera zwrot, musi podpisać etykietę tuszem, którego nie da się zmazać, jak zielony flamaster Julity. Jeśli nie, o świcie paczka wraca lotem na swój regał. Wszystkie wysyła ta sama osoba: R.

Paczka nr 2 miała dwadzieścia trzy pieczątki ZWROT.

Dwadzieścia trzy. Policzyłam dwa razy. —J.

— Dwadzieścia trzy razy sama ją nosiłam — powiedziała Mara. — I ani razu w czasie burzy.

Strona 4

W sobotę o dziesiątej Mara czekała na nas przy ladzie z paczką nr 2. Był tam Tonio: w soboty mamy karę, całą trójką, w sklepie, za doręczenie paczki nr 1 bez pozwolenia.

— Tę — powiedziała Mara — doręczacie wy. Dziś po południu.

Julita skoczyła tak, że prawie dotknęła napisu ZOSTAŁO 19.

Strona 5

Mara postawiła trzy warunki i policzyła je na palcach:

Wychodzicie o piątej, przed burzą, i zostajecie z Florą, dopóki nie przejdzie.

Wasze rodziny i Flora już wiedzą.

Zasada jest ta z etykiety: nie otwierać przed grzmotem. Liczy się ten nad głową, nie te z daleka.

— A ty nie idziesz? — zapytała Julita.
— Ja mam tu coś do zrobienia — powiedziała Mara i spojrzała przez witrynę: niebo robiło się szare.

Co takiego? —J.

Strona 6

Julita spojrzała na mnie.
— A ty lubisz burze?

I powiedziałem to, co się mówi, kiedy ktoś tak patrzy:

— Uwielbiam. W mojej dawnej dzielnicy byłem profesjonalnym łowcą burz.

Co powiedziałem

Co było naprawdę

Profesjonalista od tego, co pod łóżkiem. —J.

Strona 7

Julita nauczyła mnie liczyć burze w moim zeszycie, bez pozwolenia, jak zawsze:

To, co się wie, mniej przeraża. —J.

Nie musiałem ich liczyć: ja uwielbiam burze. Ale zapisałem, na wszelki wypadek.

Strona 8

Tonio przeczytał etykietę przez moje ramię.
— BŁYSKAWICA nie rozwozi w burzę.
Wskazał drobny druk na plecaku.
— Burzy jeszcze nie ma — powiedziała Julita.
Tonio sprawdził jeszcze raz. O „jeszcze” ani słowa.

Drobny druk był za drobny. —J.

I poszedł z nami.

O piątej skoczyłem po płaszcz przeciwdeszczowy.
— Włóż pomarańczowy — powiedziała mama. — Na pewno chcesz iść? Przecież ty, jak grzmi…
— PA, MAMO!

„Przecież ty, jak grzmi…” CO? —J.

Strona 9

Przeszliśmy przez Wielki Most, a niebo było już bardzo czarne. Nocą go podnoszą dla statków. Na środku Julita bardzo poważnie pomachała wodzie ręką: ona i kanał nie przepadają za sobą.

Daleko rozjaśniło się niebo. Julita doliczyła do trzydziestu słoni, aż do grzmotu.
Grrrum.
— Jakieś dziesięć kilometrów do tej błyskawicy — powiedziała. — Według prognozy burza dotrze koło szóstej.
— Zagrzmiało! — powiedział Tonio. — Już można otwierać?

Strona 10

— To nie ten, co otwiera paczkę — powiedziała Julita. — Ten z etykiety grzmi razem z błyskawicą: zero słoni. Ale już słychać grzmot, więc pod dach!
Pobiegliśmy do ulicy Kanałowej. Udawałem głuchego.

— Czy to było HYK? — zapytała Julita.
— Nie — powiedziałem. — HYK!

Mam tak od małego, ale tylko przy grzmotach: po każdym grzmocie seria czknięć, jedno co trzy sekundy. Gdy burza jest nad głową, nie przestaję. To nie strach: moje ciało robi to bez pytania.

To się nazywa strach. —J.

Strona 11

Wera, ta, która opiekuje się smokami, czekała na nas w swoich drzwiach, obok drzwi Flory, z Kruszynką na rękach: w soboty Kruszynka chodzi na spacery ze mną.
— Dziś tylko do domu Flory: to jej pierwsza burza — powiedziała Wera i mi ją podała. — Naśladuje cię we wszystkim, także w tym, co czujesz. Jeśli się przestraszy, nie ciągnij jej: ona się trzyma. Kiedy burza przejdzie, trzy uderzenia w murek, a ja po nią przyjdę.
— Ja nic nie czuję — powiedziałem. — Ja uwielbiam burze.

Daleko zagrzmiało. Ja czknąłem. Kruszynka czknęła i buchnęła dymem z nozdrzy.
— Do środka, już! — powiedziała Wera.

Strona 12

Dom Flory to ten z pelargoniami: dwie soboty temu patrzyła na nas z balkonu, gdy szukaliśmy drzwi do Domu Smoków, które wyglądają jak ściana.

Flora otworzyła, zanim zapukaliśmy, i spojrzała na pudło, na niebo i na Kruszynkę.
— Smoczątko Wery. Niech mi nie przypali paproci — powiedziała. — Wchodźcie, bo idzie deszcz. I uprzedzam: nie podpisuję kamieni.