Przeczytaj rozdział jako tekst
1. Łowca burz
Strona 1
ZESZYT DOSTAW 2
Guniego
OFICJALNY.
„Oficjalny” znaczy, że czytam go ja pierwsza. Oficjalnie. —J.
Zeszyt nr 1 mi się skończył: jest pełny. Ten dała mi Mara, właścicielka sklepu, z jego pieczątką na okładce. Mówi, że oficjalnych zeszytów się nie rysuje. Zobaczymy.
Strona 2
ROZDZIAŁ 1
Łowca burz
W sklepie Mary jest paczka, która drży. Od soboty, z każdym dniem trochę bardziej.
Nie zamierzam jej dotykać.
Ostatnia, którą dostarczyliśmy z Julitą, była jajkiem. Teraz to Kruszynka, smoczątko, które naśladuje mnie we wszystkim.
W sklepie naprzeciwko mojego domu zostało dziewiętnaście zwrotów. Ten, który drży, spieszy się bardziej niż reszta.
Nie drży ze strachu: w sobotę o szóstej idzie burza. Sprawdziłam w prognozie sześć razy. —J.
Strona 3
Kto odbiera zwrot, musi podpisać etykietę tuszem, którego nie da się zmazać, jak zielony flamaster Julity. Jeśli nie, o świcie paczka wraca lotem na swój regał. Wszystkie wysyła ta sama osoba: R.
Paczka nr 2 miała dwadzieścia trzy pieczątki ZWROT.
Dwadzieścia trzy. Policzyłam dwa razy. —J.
— Dwadzieścia trzy razy sama ją nosiłam — powiedziała Mara. — I ani razu w czasie burzy.
Strona 4
W sobotę o dziesiątej Mara czekała na nas przy ladzie z paczką nr 2. Był tam Tonio: w soboty mamy karę, całą trójką, w sklepie, za doręczenie paczki nr 1 bez pozwolenia.
— Tę — powiedziała Mara — doręczacie wy. Dziś po południu.
Julita skoczyła tak, że prawie dotknęła napisu ZOSTAŁO 19.
Strona 5
Mara postawiła trzy warunki i policzyła je na palcach:
Wychodzicie o piątej, przed burzą, i zostajecie z Florą, dopóki nie przejdzie.
Wasze rodziny i Flora już wiedzą.
Zasada jest ta z etykiety: nie otwierać przed grzmotem. Liczy się ten nad głową, nie te z daleka.
— A ty nie idziesz? — zapytała Julita.
— Ja mam tu coś do zrobienia — powiedziała Mara i spojrzała przez witrynę: niebo robiło się szare.
Co takiego? —J.
Strona 6
Julita spojrzała na mnie.
— A ty lubisz burze?
I powiedziałem to, co się mówi, kiedy ktoś tak patrzy:
— Uwielbiam. W mojej dawnej dzielnicy byłem profesjonalnym łowcą burz.
Co powiedziałem
Co było naprawdę
Profesjonalista od tego, co pod łóżkiem. —J.
Strona 7
Julita nauczyła mnie liczyć burze w moim zeszycie, bez pozwolenia, jak zawsze:
To, co się wie, mniej przeraża. —J.
Nie musiałem ich liczyć: ja uwielbiam burze. Ale zapisałem, na wszelki wypadek.
Strona 8
Tonio przeczytał etykietę przez moje ramię.
— BŁYSKAWICA nie rozwozi w burzę.
Wskazał drobny druk na plecaku.
— Burzy jeszcze nie ma — powiedziała Julita.
Tonio sprawdził jeszcze raz. O „jeszcze” ani słowa.
Drobny druk był za drobny. —J.
I poszedł z nami.
O piątej skoczyłem po płaszcz przeciwdeszczowy.
— Włóż pomarańczowy — powiedziała mama. — Na pewno chcesz iść? Przecież ty, jak grzmi…
— PA, MAMO!
„Przecież ty, jak grzmi…” CO? —J.
Strona 9
Przeszliśmy przez Wielki Most, a niebo było już bardzo czarne. Nocą go podnoszą dla statków. Na środku Julita bardzo poważnie pomachała wodzie ręką: ona i kanał nie przepadają za sobą.
Daleko rozjaśniło się niebo. Julita doliczyła do trzydziestu słoni, aż do grzmotu.
Grrrum.
— Jakieś dziesięć kilometrów do tej błyskawicy — powiedziała. — Według prognozy burza dotrze koło szóstej.
— Zagrzmiało! — powiedział Tonio. — Już można otwierać?
Strona 10
— To nie ten, co otwiera paczkę — powiedziała Julita. — Ten z etykiety grzmi razem z błyskawicą: zero słoni. Ale już słychać grzmot, więc pod dach!
Pobiegliśmy do ulicy Kanałowej. Udawałem głuchego.
— Czy to było HYK? — zapytała Julita.
— Nie — powiedziałem. — HYK!
Mam tak od małego, ale tylko przy grzmotach: po każdym grzmocie seria czknięć, jedno co trzy sekundy. Gdy burza jest nad głową, nie przestaję. To nie strach: moje ciało robi to bez pytania.
To się nazywa strach. —J.
Strona 11
Wera, ta, która opiekuje się smokami, czekała na nas w swoich drzwiach, obok drzwi Flory, z Kruszynką na rękach: w soboty Kruszynka chodzi na spacery ze mną.
— Dziś tylko do domu Flory: to jej pierwsza burza — powiedziała Wera i mi ją podała. — Naśladuje cię we wszystkim, także w tym, co czujesz. Jeśli się przestraszy, nie ciągnij jej: ona się trzyma. Kiedy burza przejdzie, trzy uderzenia w murek, a ja po nią przyjdę.
— Ja nic nie czuję — powiedziałem. — Ja uwielbiam burze.
Daleko zagrzmiało. Ja czknąłem. Kruszynka czknęła i buchnęła dymem z nozdrzy.
— Do środka, już! — powiedziała Wera.
Strona 12
Dom Flory to ten z pelargoniami: dwie soboty temu patrzyła na nas z balkonu, gdy szukaliśmy drzwi do Domu Smoków, które wyglądają jak ściana.
Flora otworzyła, zanim zapukaliśmy, i spojrzała na pudło, na niebo i na Kruszynkę.
— Smoczątko Wery. Niech mi nie przypali paproci — powiedziała. — Wchodźcie, bo idzie deszcz. I uprzedzam: nie podpisuję kamieni.