Bölümü metin olarak oku
1. Fırtına avcısı
Sayfa 1
TESLİMAT DEFTERİ 2
Sahibi: Guni
RESMİ.
“Resmi” demek, önce ben okurum demek. Resmen. —H.
1 numaralı defterim bitti: dolu. Bunu bana dükkânın sahibi Mara verdi; kapağında Mara'nın mührü var. Resmi defterlere resim çizilmezmiş. Bakalım.
Sayfa 2
BÖLÜM 1
Fırtına avcısı
Mara'nın dükkânında titreyen bir paket var. Geçen cumartesiden beri, her gün biraz daha.
Ona dokunmaya niyetim yok.
Hulita'yla bizim teslim ettiğimiz son paket bir yumurtaydı. Şimdi o, Kırıntı: yaptığım her şeyi taklit eden bir ejderha yavrusu.
Evimin karşısındaki dükkânda on dokuz iade paketi kaldı. Titreyen paketin acelesi ötekilerden fazla.
Korkudan titremiyor: cumartesi akşam altıda bir fırtına geliyor. Hava durumuna altı kez baktım. —H.
Sayfa 3
İade paketini teslim alan kişi etiketi silinmeyen mürekkeple, Hulita'nın yeşil keçeli kalemindeki gibi, imzalamak zorunda. İmzalamazsa paket şafakta uçarak rafına geri döner. Hepsini aynı kişi gönderiyor: R.
2 numaralı paketin üstünde yirmi üç İADE mührü vardı.
Yirmi üç. İki kez saydım. —H.
— Onu yirmi üç kez ben götürdüm, dedi Mara. Hiçbirinde fırtına yoktu.
Sayfa 4
Cumartesi saat onda Mara bizi tezgâhta, 2 numaralı paketle bekliyordu. Tonyo da oradaydı: cumartesileri üçümüz dükkânda cezalıyız, çünkü 1 numaralı paketi izinsiz teslim ettik.
— Bunu, dedi Mara, siz teslim ediyorsunuz. Bu öğleden sonra.
Hulita o kadar yükseğe zıpladı ki neredeyse KALAN: 19 tabelasına dokunacaktı.
Sayfa 5
Mara üç şart koştu ve onları parmaklarıyla saydı:
Saat beşte, fırtınadan önce yola çıkıyorsunuz ve fırtına geçene kadar Flora'nın yanında kalıyorsunuz.
Aileleriniz ve Flora durumu zaten biliyor.
Kural, etiketteki kural: gök gürültüsünden önce açmayın. Tam üstümüzdeki geçerli; uzaktakiler geçerli değil.
— Sen gelmiyor musun? diye sordu Hulita.
— Benim burada yapacak işlerim var, dedi Mara ve vitrinden dışarı baktı: gökyüzü grileşiyordu.
Ne işleri? —H.
Sayfa 6
Hulita bana baktı.
— Sen fırtınaları sever misin?
Ben de biri sana öyle bakınca söylenen şeyi söyledim:
— Bayılırım. Eski mahallemde profesyonel fırtına avcısıydım.
Söylediğim
Gerçekte olan
Yatak altı profesyoneli. —H.
Sayfa 7
Hulita bana fırtınaları saymayı defterimde, her zamanki gibi izin istemeden öğretti:
Bildiğin şey daha az korkutur. —H.
Fırtınaları saymama gerek yoktu: ben fırtınalara bayılırım. Ama ne olur ne olmaz diye yazdım.
Sayfa 8
Tonyo etiketi omzumun üstünden okudu.
— ŞİMŞEK fırtınada teslimat yapmaz.
Çantasındaki küçük yazıyı işaret etti.
— Henüz fırtına yok, dedi Hulita.
Tonyo küçük yazıyı bir daha okudu. “Henüz” yoktu.
Küçük yazı fazla küçüktü. —H.
Ve bizimle geldi.
Saat beşte yağmurluğumu almak için eve gittim.
— Turuncu olanı giy, dedi annem. Gerçekten gitmek istiyor musun? Ama sen, gök gürleyince…
— HOŞÇA KAL, ANNE!
“Ama sen, gök gürleyince…” NE? —H.
Sayfa 9
Gökyüzü iyice kararmışken Büyük Köprü'den geçtik. Geceleri köprüyü tekneler geçsin diye kaldırıyorlar. Tam ortasında Hulita suya eliyle, çok ciddi bir yüzle selam verdi: kanalla arası iyi değil.
Çok uzakta gökyüzü aydınlandı. Hulita gök gürültüsüne kadar otuz fil saydı.
Gürrrm.
— O yıldırıma yaklaşık on kilometre var, dedi. Hava durumuna göre fırtına altı sularında gelecek.
— Gök gürledi! dedi Tonyo. Artık açılır mı?
Sayfa 10
— O paketi açmaz, dedi Hulita: etiketteki, şimşekle aynı anda duyulan gök gürültüsü, sıfır fil. Ama artık duyuluyor ve bu yeter: hemen içeri!
Kanal Sokağı'na kadar koştuk. Ben duymazdan geldim.
— Bu hık mıydı? diye sordu Hulita.
— Hayır, dedim. Hık!
Küçüklüğümden beri başıma gelir ama yalnızca gök gürültüsünde: her gök gürültüsünde bir hıçkırık dizisi, üç saniyede bir. Fırtına tam tepemdeyken durmuyorum. Korku değil: vücudum bunu bana sormadan yapıyor.
Adı korku. —H.
Sayfa 11
Ejderhalara bakan Vera bizi kapısında bekliyordu, Flora'nın kapısının hemen yanında, kucağında Kırıntı: cumartesileri Kırıntı benimle geziyor.
— Bugün yalnızca Flora'nın evine kadar: bu onun ilk fırtınası, dedi Vera ve onu bana verdi. Seni her konuda taklit ediyor, hissettiklerini de. Korkarsa çekiştirme: tutunur. Fırtına geçince avlu duvarına üç kez vurun, ben onu almaya gelirim.
— Ben hiçbir şey hissetmiyorum, dedim. Ben fırtınalara bayılırım.
Uzaklarda gök gürledi. Ben hık yaptım. Kırıntı da hık yaptı ve burnundan duman çıkardı.
— İçeri, hemen, dedi Vera.
Sayfa 12
Flora'nın evi sardunyalı ev: iki cumartesi önce biz Ejderhalar Evi'nin kapısını ararken balkonundan bize bakıyordu. O kapı bir duvara benziyor.
Flora biz kapıyı çalmadan açtı; kutuya, gökyüzüne ve Kırıntı'ya baktı.
— Vera'nın yavrusu. Eğrelti otlarımı kavurmasın, dedi. Girin, yağmur geliyor. Bir de sizi uyarayım: ben taşa imza atmam.