ورود
☰ فهرست
نمایش با پروژکتور
FAفارسیاندازه Mسطح متوسط · از 9 سال
خواندن فصل به‌صورت متن

2. از همه‌کارم تقلید می‌کند

صفحه 15

فصل 2

از همه‌کارم تقلید می‌کند

اول یک بینی بیرون آمد، بعد دو تا شاخ و بعد همهٔ بقیه‌اش.

سبز و گرد و کوچک بود. یک اژدها بود.

یک اژدها بود، گاس!

خودم نوشته‌ام.

صفحه 16

بچه‌اژدها به من نگاه کرد. وقتی دستم را برای سلام بالا بردم، او یک پنجه‌اش را بالا برد.

وقتی سرم را کج کردم، او هم سرش را کج کرد.

خولیتا گفت: «دارد از تو تقلید می‌کند.»

من گفتم: «یک طرفدار دارم!»

صفحه 17

من معمولی عطسه کردم، ولی او با عطسه‌اش یک شعلهٔ کوچک بیرون داد که گوشهٔ برچسب را سوزاند. بعد همان گوشهٔ سوخته را خورد.

این بسته گاز می‌گیرد.

صفحه 18

الیا با یک سینی نان از نانوایی بیرون آمد.
«صبح بخیر… این چیست؟»

خولیتا گفت: «یک بسته.»
من گفتم: «یک بسته با دندان.»

بچه‌اژدها نان را بو کشید و فوت کرد. نان طلایی و برشته شد، و او آن را با یک گاز خورد.

الیا گفت: «با توستر می‌آید!» و یک تکهٔ دیگر به او داد.

صفحه 19

مشکل را نمی‌فهمیدم، برای همین خولیتا آن را در دفترم برایم کشید. باز هم بدون اجازه.

صفحه 20

نقشهٔ الف: دوباره او را داخل تخم بگذاریم.

نقشهٔ الف: رد شد.

نقشهٔ ب: تا وقتی فکر می‌کنیم، او را در خانهٔ ما پنهان کنیم. خانهٔ ما پر از جعبه است، و هیچ‌کس داخل جعبه‌ها را نگاه نمی‌کند.

صفحه 21

به خانهٔ ما رفتیم. من جلو می‌رفتم، و بچه‌اژدها پشت سرم، درست مثل من راه می‌رفت.

وقتی کسی از راه رفتنت تقلید می‌کند، جلب توجه نکردن سخت است.

صفحه 22

خانهٔ ما هنوز هزارتویی از جعبه‌هاست.

مادرم از آشپزخانه داد زد:
«گاس؟ کسی را با خودت آورده‌ای؟»

گفتم: «یک دوست!» همین که گفتم، فهمیدم راست است.

دو تا دوست!

صفحه 23

بچه‌اژدها را در جعبهٔ «آشپزخانه» که دیگر خالی بود پنهان کردیم. جعبه راه افتاد.

مادرم از جلوی در پرسید: «چرا بوی نان برشته می‌آید؟»

گفتم: «دارم نان برشته می‌کنم!»

ما توستر نداریم.

صفحه 24

روی جعبه نشستم تا دیگر راه نرود، ولی جعبه هِک! کرد و یک ابر دود بیرون داد. مادرم می‌خواست یک پنجره باز کنیم تا بو برود، پس بازش کردیم.

اشتباه بود.

صفحه 25

پنجره که باز شد، خولیتا با ذره‌بین به برچسب نگاه می‌کرد.
«نوشته «گرم نگه دارید»، ولی برای چه؟ بسته که سردش نمی‌شود.»

گفتم: «شاید ر. می‌خواست که او به دنیا بیاید. شاید ر. نمی‌خواست یک تخم بفرستد، بلکه یک اژدها.»

خولیتا جور تازه‌ای به من نگاه کرد: انگار یک چیز جالب گفته بودم.

شمارهٔ ۲: انجام شد. عادت نکن.

صفحه 26

بچه‌اژدها بینی‌اش را بالا گرفت و هوایی را که از پنجره می‌آمد بو کشید: یک بار، دو بار.

این بار دیگر از من تقلید نمی‌کرد.

صفحه 27

خولیتا داد زد: «دارد فرار می‌کند!» و به در آپارتمان اشاره کرد، که من بازش گذاشته بودم.

من گفتم: «نه. می‌داند کجا می‌رود.»