Przeczytaj rozdział jako tekst
1. Ta, której nie da się doręczyć
Strona 1
ZESZYT DOSTAW
Guniego
PRYWATNE.
„Prywatne” znaczy, że ja czytam pierwsza. —J.
Pudło numer 14 z przeprowadzki miało napis KUCHNIA, ale w środku nie było ani jednej łyżki. Był za to ten zeszyt, skarpetka i gumowa żaba, która jest niczyja.
Strona 2
Ta, której nie da się doręczyć
Od czterech dni mieszkam w tej dzielnicy i znam już całą jedną ulicę.
Mój plan, jak znaleźć przyjaciela:
Powiedzieć cześć.
Powiedzieć coś ciekawego.
???
Utknąłem na punkcie 2. O punkcie 3 nie mam pojęcia.
Dziś rano obudziło mnie coś, co przeleciało przed moim oknem.
Strona 3
To była paczka.
Potem przeleciała następna i jeszcze jedna: dziewięć paczek rządkiem, jak kaczki. Przeleciały nad ulicą i wleciały przez skrzynkę na listy do sklepu naprzeciwko. (Pozostałe jedenaście, jak się później dowiedziałem, wróciło wcześniej, kiedy spałem.)
Strona 4
Miałem już punkt 2: „Widziałem latające paczki”.
Nic ciekawego. Zdarza się bez przerwy.
Tę notatkę napisała Julita, dziewczyna, którą poznałem dziś rano w sklepie naprzeciwko. Pisze na zielono, a tego, co pisze na zielono, nie da się zmazać. Sprawdziłem.
Włożyłem sweter w paski na piżamę i przeszedłem przez ulicę.
— Wszystkie wróciły — powiedziała czarownica. — Znowu.
Strona 5
Czarownica ma na imię Mara. Ma sklep z niemożliwymi dostawami i pieczątkę, która świeci.
Julita wyjaśniła mi to w moim własnym zeszycie, nie pytając o pozwolenie:
Dzięki temu żadna paczka się nie gubi. Ani nie zostaje doręczona.
Strona 6
Na regale leżą zwroty: dwadzieścia paczek, których nikt nigdy nie zdołał doręczyć. Wszystkie wysyła ta sama osoba.
— Kto to jest R.? — zapytałem.
— Ktoś, kto okropnie bazgrze — ucięła Mara.
Dziewiętnaście zwrotów trafiło do worka: tej nocy wiozła pianino do latarni morskiej i miała znów z nimi spróbować. Wróci o świcie. Została jedna.
— Tej nie da się doręczyć — powiedziała Mara. — Jest tylko jedna zasada: NIE DOTYKAJCIE REGAŁU.
— Jasne — powiedziała Julita.
Strona 7
Kiedy drzwi się zamknęły, Julita obejrzała mnie od stóp do głów.
— A ty umiesz doręczać paczki?
A ja powiedziałem to, co się mówi, kiedy chce się mieć przyjaciela:
— Tak. W mojej dawnej dzielnicy byłem profesjonalnym kurierem.
Co powiedziałem
Co było naprawdę
Profesjonalista od psów.
Strona 8
Julita wyjęła jedyną paczkę, która została: nr 1, tę, której nie da się doręczyć. Trochę trzęsły jej się ręce. Mnie też, chociaż ja lepiej to ukrywałem: było to widać tylko po tym, że włożyłem sweter tyłem do przodu.
— Jeśli doręczymy ją przed świtem — powiedziała Julita — Mara zobaczy, że umiem doręczać zwroty.
— A jeśli nie?
— No to sama wróci i nic się nie stało.
Wydało mi się, że to świetny plan. No jasne: jeszcze nie wiedziałem, co jest w środku.
Strona 9
Zadzwonił dzwonek roweru i za szybą wystawy pojawił się chłopak w kasku, z żółtym plecakiem: PRZESYŁKI BŁYSKAWICA. W DZIESIĘĆ MINUT ALBO ZA DARMO.
— Niemożliwe Dostawy? — powiedział. — Jedyne, co tu jest niemożliwe, to żebyście coś dostarczyli.
Tonio. Superszybko dostarcza supernudne rzeczy.
— A właśnie że dziś dostarczymy to — powiedziała Julita. Tonio przeczytał „Dom Smoków” i tak się śmiał, że spadł mu kask.
Strona 10
Narysowałem mapkę dostawy, bo profesjonalni kurierzy rysują mapki.
Strona 11
Ulica Kanałowa 7 to nie był dom. To była ściana.
Gładka ściana, bez drzwi i bez okien, na której była tylko mosiężna tabliczka, bardzo nisko, tuż przy ziemi, z dziurką o dziwnym kształcie.
— Może to skrzynka na listy — powiedziałem. Ale paczka się nie mieściła.
Strona 12
Próbowaliśmy ze ścianą wszystkiego:
Pukać
Krzyczeć
Zajrzeć górą
Poddać się
Pani, która podlewała pelargonie, patrzyła na nas z balkonu sąsiedniego domu.
— Ta paczka przychodzi tu od lat — powiedziała. — I zawsze odchodzi tak, jak przyszła.
Strona 13
Było zimno, a Julita jeszcze raz przeczytała etykietę.
— Jest napisane „Trzymać w cieple”, a od lat leży na lodowatym regale.
Ja jestem nowy. Kiedy gdzieś jest napisane „trzymać w cieple”, to trzymam w cieple.
Wsunąłem paczkę pod sweter, znowu przeszliśmy przez Wielki Most i usiadłem na kratce przy piekarni Elii, tej, przez którą wychodzi powietrze z pieca.
Wyglądasz jak skrzynka na listy w ciąży.
Strona 14
Siedzieliśmy tak dość długo, pachniało chlebem, a ja zaczynałem się pocić. I wtedy coś lekko stuknęło mnie w brzuch: STUK.
— To był twój brzuch? — zapytała Julita.
— Mój brzuch nie robi STUK.
A paczka na mnie spojrzała.