Zaloguj się
☰ Spis treści
Pokaż na ekranie
PLPolskiRozmiar MPoziom średni · 9+
Przeczytaj rozdział jako tekst

1. Ta, której nie da się doręczyć

Strona 1

ZESZYT DOSTAW
Guniego

PRYWATNE.

„Prywatne” znaczy, że ja czytam pierwsza. —J.

Pudło numer 14 z przeprowadzki miało napis KUCHNIA, ale w środku nie było ani jednej łyżki. Był za to ten zeszyt, skarpetka i gumowa żaba, która jest niczyja.

Strona 2

Ta, której nie da się doręczyć

Od czterech dni mieszkam w tej dzielnicy i znam już całą jedną ulicę.

Mój plan, jak znaleźć przyjaciela:

Powiedzieć cześć.

Powiedzieć coś ciekawego.

???

Utknąłem na punkcie 2. O punkcie 3 nie mam pojęcia.

Dziś rano obudziło mnie coś, co przeleciało przed moim oknem.

Strona 3

To była paczka.

Potem przeleciała następna i jeszcze jedna: dziewięć paczek rządkiem, jak kaczki. Przeleciały nad ulicą i wleciały przez skrzynkę na listy do sklepu naprzeciwko. (Pozostałe jedenaście, jak się później dowiedziałem, wróciło wcześniej, kiedy spałem.)

Strona 4

Miałem już punkt 2: „Widziałem latające paczki”.

Nic ciekawego. Zdarza się bez przerwy.

Tę notatkę napisała Julita, dziewczyna, którą poznałem dziś rano w sklepie naprzeciwko. Pisze na zielono, a tego, co pisze na zielono, nie da się zmazać. Sprawdziłem.

Włożyłem sweter w paski na piżamę i przeszedłem przez ulicę.

— Wszystkie wróciły — powiedziała czarownica. — Znowu.

Strona 5

Czarownica ma na imię Mara. Ma sklep z niemożliwymi dostawami i pieczątkę, która świeci.

Julita wyjaśniła mi to w moim własnym zeszycie, nie pytając o pozwolenie:

Dzięki temu żadna paczka się nie gubi. Ani nie zostaje doręczona.

Strona 6

Na regale leżą zwroty: dwadzieścia paczek, których nikt nigdy nie zdołał doręczyć. Wszystkie wysyła ta sama osoba.

— Kto to jest R.? — zapytałem.
— Ktoś, kto okropnie bazgrze — ucięła Mara.

Dziewiętnaście zwrotów trafiło do worka: tej nocy wiozła pianino do latarni morskiej i miała znów z nimi spróbować. Wróci o świcie. Została jedna.

— Tej nie da się doręczyć — powiedziała Mara. — Jest tylko jedna zasada: NIE DOTYKAJCIE REGAŁU.

— Jasne — powiedziała Julita.

Strona 7

Kiedy drzwi się zamknęły, Julita obejrzała mnie od stóp do głów.
— A ty umiesz doręczać paczki?

A ja powiedziałem to, co się mówi, kiedy chce się mieć przyjaciela:

— Tak. W mojej dawnej dzielnicy byłem profesjonalnym kurierem.

Co powiedziałem

Co było naprawdę

Profesjonalista od psów.

Strona 8

Julita wyjęła jedyną paczkę, która została: nr 1, tę, której nie da się doręczyć. Trochę trzęsły jej się ręce. Mnie też, chociaż ja lepiej to ukrywałem: było to widać tylko po tym, że włożyłem sweter tyłem do przodu.

— Jeśli doręczymy ją przed świtem — powiedziała Julita — Mara zobaczy, że umiem doręczać zwroty.

— A jeśli nie?
— No to sama wróci i nic się nie stało.

Wydało mi się, że to świetny plan. No jasne: jeszcze nie wiedziałem, co jest w środku.

Strona 9

Zadzwonił dzwonek roweru i za szybą wystawy pojawił się chłopak w kasku, z żółtym plecakiem: PRZESYŁKI BŁYSKAWICA. W DZIESIĘĆ MINUT ALBO ZA DARMO.

— Niemożliwe Dostawy? — powiedział. — Jedyne, co tu jest niemożliwe, to żebyście coś dostarczyli.

Tonio. Superszybko dostarcza supernudne rzeczy.

— A właśnie że dziś dostarczymy to — powiedziała Julita. Tonio przeczytał „Dom Smoków” i tak się śmiał, że spadł mu kask.

Strona 10

Narysowałem mapkę dostawy, bo profesjonalni kurierzy rysują mapki.

Strona 11

Ulica Kanałowa 7 to nie był dom. To była ściana.

Gładka ściana, bez drzwi i bez okien, na której była tylko mosiężna tabliczka, bardzo nisko, tuż przy ziemi, z dziurką o dziwnym kształcie.

— Może to skrzynka na listy — powiedziałem. Ale paczka się nie mieściła.

Strona 12

Próbowaliśmy ze ścianą wszystkiego:

Pukać

Krzyczeć

Zajrzeć górą

Poddać się

Pani, która podlewała pelargonie, patrzyła na nas z balkonu sąsiedniego domu.
— Ta paczka przychodzi tu od lat — powiedziała. — I zawsze odchodzi tak, jak przyszła.

Strona 13

Było zimno, a Julita jeszcze raz przeczytała etykietę.
— Jest napisane „Trzymać w cieple”, a od lat leży na lodowatym regale.

Ja jestem nowy. Kiedy gdzieś jest napisane „trzymać w cieple”, to trzymam w cieple.

Wsunąłem paczkę pod sweter, znowu przeszliśmy przez Wielki Most i usiadłem na kratce przy piekarni Elii, tej, przez którą wychodzi powietrze z pieca.

Wyglądasz jak skrzynka na listy w ciąży.

Strona 14

Siedzieliśmy tak dość długo, pachniało chlebem, a ja zaczynałem się pocić. I wtedy coś lekko stuknęło mnie w brzuch: STUK.

— To był twój brzuch? — zapytała Julita.
— Mój brzuch nie robi STUK.

A paczka na mnie spojrzała.