Przeczytaj rozdział jako tekst
2. Wszystko po mnie powtarza
Strona 15
ROZDZIAŁ 2
Wszystko po mnie powtarza
Najpierw wyszedł nos, potem dwa rogi, a potem cała reszta.
Był zielony, okrągły i mały. To był smok.
TO BYŁ SMOK, GUNI.
Już to napisałem.
Strona 16
Smoczątko popatrzyło na mnie. Kiedy podniosłem rękę, żeby pomachać, ono podniosło łapkę.
Kiedy przechyliłem głowę, ono też ją przechyliło.
— Naśladuje cię — powiedziała Julita.
— Mam fana — powiedziałem.
Strona 17
Ja kichnąłem normalnie, ale ono kichnęło płomyczkiem, który przypalił róg etykiety. Potem zjadło ten przypalony róg.
Ta paczka gryzie.
Strona 18
Z piekarni wyszła Elia z tacą chleba.
— Dzień dobry… A to co?
— Paczka — powiedziała Julita.
— Paczka z zębami — powiedziałem.
Smoczątko powąchało chleb i dmuchnęło. Chleb zrobił się złoty, a ono zjadło go jednym kęsem.
— Z wbudowanym tosterem! — powiedziała Elia i dała mu jeszcze kawałek.
Strona 19
Nie rozumiałem, w czym problem, więc Julita narysowała mi to w moim zeszycie. Znowu bez pytania o pozwolenie.
Strona 20
Plan A: włożyć je z powrotem do jajka.
Plan A: odrzucony.
Plan B: schować je u mnie w domu, a w tym czasie coś wymyślić. Mój dom jest pełen pudeł, a do pudeł nikt nie zagląda.
Strona 21
Poszliśmy do mnie. Ja szedłem z przodu, a smoczątko z tyłu, chodząc dokładnie tak jak ja.
Trudno pozostać niezauważonym, kiedy ktoś naśladuje twój sposób chodzenia.
Strona 22
Mój dom to wciąż labirynt z pudeł.
Mama zawołała z kuchni:
— Guni? Przyprowadziłeś kogoś?
— Przyjaciółkę! — powiedziałem. Dopiero kiedy to powiedziałem, zdałem sobie sprawę, że to prawda.
DWIE przyjaciółki.
Strona 23
Schowaliśmy smoczątko w pudle KUCHNIA, które było już puste. Pudło zaczęło chodzić.
— Czemu pachnie grzankami? — zapytała mama od drzwi.
— Robię grzanki! — powiedziałem.
Nie mamy tostera.
Strona 24
Usiadłem na pudle, żeby przestało chodzić, ale pudło zrobiło HYK! i wypuściło chmurę dymu. Mama chciała, żebyśmy otworzyli okno i wywietrzyli zapach, więc je otworzyliśmy.
Błąd.
Strona 25
Przy otwartym oknie Julita oglądała etykietę przez lupę.
— Jest napisane „Trzymać w cieple”, ale po co? Paczce nie jest zimno.
— Może R. zależało na tym, żeby się wykluło — powiedziałem. — Może nie chodziło o wysłanie jajka, tylko smoka.
Julita popatrzyła na mnie w nowy sposób: tak, jakbym powiedział coś ciekawego.
Punkt 2 zaliczony. Nie przyzwyczajaj się.
Strona 26
Smoczątko podniosło nos i powąchało powietrze, które wpadało przez okno: raz, drugi.
Tym razem to nie mnie naśladowało.
Strona 27
— UCIEKA! — krzyknęła Julita, pokazując drzwi mieszkania, które zostawiłem otwarte.
— Nie — odpowiedziałem. — Ono wie, dokąd idzie.