Zaloguj się
☰ Spis treści
Pokaż na ekranie
PLPolskiRozmiar MPoziom średni · 9+
Przeczytaj rozdział jako tekst

6. Co wraca o świcie

Strona 63

Co wraca o świcie

Wera zadzwoniła do naszych domów i do Elii i opowiedziała wszystko. Skrzyczała nas: nocą, przez kładkę i bez dorosłego — nigdy więcej. Odwiozła nas furgonetką i tym razem Julita patrzyła prosto na wodę. Nie spaliśmy. No, trochę, na schodku sklepu, czekając na Marę.

Prawie świtało. Tonio przyjechał rowerem, a mama pilnowała nas z okna naprzeciwko. Julita chciała sama to opowiedzieć Marze. Zgodziłem się, jak na wszystko, ale tym razem naprawdę.

Strona 64

Wzeszło słońce i po niebie przyleciały paczki: jedna, dwie, dziesięć, dziewiętnaście.

Wleciały przez skrzynkę na listy jedna za drugą, jak kaczki.

To było tych dziewiętnaście, które zabrała Mara, i wróciły wszystkie. Z dwudziestu paczek z regału brakowało tylko naszej.

Strona 65

Mara policzyła paczki na regale: dziewiętnaście. Poszukała nr 1 i popatrzyła na nas.

Julita opowiedziała jej wszystko od początku: zasadę, ścianę, sweter, rower i kładkę. Ja dałem jej mój zeszyt jako dowód, a Julita — podpisaną etykietę.

— „Profesjonalista od psów” — przeczytała Mara na głos, a ja zrobiłem się czerwony jak pieczątka.

Strona 66

— Dotknęliście regału — powiedziała Mara.
— Tak — powiedziała Julita.
— Jedyna zasada.
— Tak — powiedziałem.

Mara długo milczała, aż w końcu odezwał się Tonio:
— To ja zabrałem smoczątko w koszyku, więc mnie też ukarz.

— Kara — powiedziała w końcu Mara. — W każdą sobotę. Tutaj, o dziesiątej.

Guni na zewnątrz

Guni w środku

Strona 67

Mara spojrzała na etykietę podpisaną na zielono.
— Trzydzieści siedem razy — powiedziała. — Trzydzieści siedem razy próbowałam ją doręczyć i nikt nie wziął „trzymać w cieple” na poważnie. Zawsze dobrze ją okrywaliśmy, żeby nie zmarzła, ale nikt jej naprawdę nie ogrzał.

— Ja jestem nowy — powiedziałem. — Czytam wszystko.

Mara prawie się zaśmiała, ale potem zobaczyła nadawcę i przestała się prawie śmiać.

Na ścianie sklepu wisi zdjęcie dwóch młodych czarownic. Jedna to Mara, a druga ma na twarzy naklejkę.

Strona 68

Mara przyniosła trzeci taboret i postawiła go obok lady. Usiadłem. Zmieściłem się.

Tonio został w drzwiach.
— BŁYSKAWICA dostarcza szybko — powiedział. — Wy dostarczacie to, co niemożliwe. To nie to samo.

Wyszedł bez pośpiechu, ale jeszcze raz zajrzał do środka.

Chyba chce czwarty taboret.

Strona 69

Mara położyła chleb, owoce i trzy talerze.
— Kiedy masz urodziny? — zapytała mnie Julita.

— Szesnastego października.
— A ja dwudziestego pierwszego! Możemy świętować razem.

— Z dwoma imionami na torcie — powiedziałem.

Strona 70

W następną sobotę, po karze, poszliśmy po Kruszynkę na spacer.

Najpierw usłyszeliśmy jej łapki, a potem ją zobaczyliśmy: biegła przez podwórze dokładnie tak, jak biegam ja.

Podskoczyłem, żeby się z nią przywitać, i Kruszynka też podskoczyła. I przez całe trzy sekundy nie dotknęła ziemi.

Strona 71

Poprawiłem swój plan ze strony 2:

Jak znaleźć przyjaciela:

Przejść przez ulicę.

I nie mówić, że jest się profesjonalistą od czegokolwiek.

Strona 72

Dziś wieczorem, kiedy zamykaliśmy, jedna ze zwróconych paczek się poruszyła: nr 2.

A na dworze zaczynało padać.

Sprawdziłam prognozę pogody. Nadciąga burza. —J.

(już niedługo)