Przeczytaj rozdział jako tekst
6. Co wraca o świcie
Strona 63
Co wraca o świcie
Wera zadzwoniła do naszych domów i do Elii i opowiedziała wszystko. Skrzyczała nas: nocą, przez kładkę i bez dorosłego — nigdy więcej. Odwiozła nas furgonetką i tym razem Julita patrzyła prosto na wodę. Nie spaliśmy. No, trochę, na schodku sklepu, czekając na Marę.
Prawie świtało. Tonio przyjechał rowerem, a mama pilnowała nas z okna naprzeciwko. Julita chciała sama to opowiedzieć Marze. Zgodziłem się, jak na wszystko, ale tym razem naprawdę.
Strona 64
Wzeszło słońce i po niebie przyleciały paczki: jedna, dwie, dziesięć, dziewiętnaście.
Wleciały przez skrzynkę na listy jedna za drugą, jak kaczki.
To było tych dziewiętnaście, które zabrała Mara, i wróciły wszystkie. Z dwudziestu paczek z regału brakowało tylko naszej.
Strona 65
Mara policzyła paczki na regale: dziewiętnaście. Poszukała nr 1 i popatrzyła na nas.
Julita opowiedziała jej wszystko od początku: zasadę, ścianę, sweter, rower i kładkę. Ja dałem jej mój zeszyt jako dowód, a Julita — podpisaną etykietę.
— „Profesjonalista od psów” — przeczytała Mara na głos, a ja zrobiłem się czerwony jak pieczątka.
Strona 66
— Dotknęliście regału — powiedziała Mara.
— Tak — powiedziała Julita.
— Jedyna zasada.
— Tak — powiedziałem.
Mara długo milczała, aż w końcu odezwał się Tonio:
— To ja zabrałem smoczątko w koszyku, więc mnie też ukarz.
— Kara — powiedziała w końcu Mara. — W każdą sobotę. Tutaj, o dziesiątej.
Guni na zewnątrz
Guni w środku
Strona 67
Mara spojrzała na etykietę podpisaną na zielono.
— Trzydzieści siedem razy — powiedziała. — Trzydzieści siedem razy próbowałam ją doręczyć i nikt nie wziął „trzymać w cieple” na poważnie. Zawsze dobrze ją okrywaliśmy, żeby nie zmarzła, ale nikt jej naprawdę nie ogrzał.
— Ja jestem nowy — powiedziałem. — Czytam wszystko.
Mara prawie się zaśmiała, ale potem zobaczyła nadawcę i przestała się prawie śmiać.
Na ścianie sklepu wisi zdjęcie dwóch młodych czarownic. Jedna to Mara, a druga ma na twarzy naklejkę.
Strona 68
Mara przyniosła trzeci taboret i postawiła go obok lady. Usiadłem. Zmieściłem się.
Tonio został w drzwiach.
— BŁYSKAWICA dostarcza szybko — powiedział. — Wy dostarczacie to, co niemożliwe. To nie to samo.
Wyszedł bez pośpiechu, ale jeszcze raz zajrzał do środka.
Chyba chce czwarty taboret.
Strona 69
Mara położyła chleb, owoce i trzy talerze.
— Kiedy masz urodziny? — zapytała mnie Julita.
— Szesnastego października.
— A ja dwudziestego pierwszego! Możemy świętować razem.
— Z dwoma imionami na torcie — powiedziałem.
Strona 70
W następną sobotę, po karze, poszliśmy po Kruszynkę na spacer.
Najpierw usłyszeliśmy jej łapki, a potem ją zobaczyliśmy: biegła przez podwórze dokładnie tak, jak biegam ja.
Podskoczyłem, żeby się z nią przywitać, i Kruszynka też podskoczyła. I przez całe trzy sekundy nie dotknęła ziemi.
Strona 71
Poprawiłem swój plan ze strony 2:
Jak znaleźć przyjaciela:
Przejść przez ulicę.
I nie mówić, że jest się profesjonalistą od czegokolwiek.
Strona 72
Dziś wieczorem, kiedy zamykaliśmy, jedna ze zwróconych paczek się poruszyła: nr 2.
A na dworze zaczynało padać.
Sprawdziłam prognozę pogody. Nadciąga burza. —J.
(już niedługo)