Zaloguj się
☰ Spis treści
Pokaż na ekranie
PLPolskiRozmiar MPoziom średni · 9+
Przeczytaj rozdział jako tekst

5. Miejsce dla smoczątka

Strona 51

Miejsce dla smoczątka

Wera wyjaśniła nam to w kuchni Domu, przy gorącej czekoladzie: to, co robi smoczątko, nazywa się wdrukowanie.

— Nie zostanie w gnieździe, dopóki ty będziesz blisko — powiedziała mi Wera. Popatrzyłem na swoje ręce, nie wiedząc, czy to dobrze, czy źle.

Strona 52

Przez okno kuchni było widać podwórze, na którym dorosłe smoki ćwiczyły nocą, kiedy nikt nie patrzy w górę.

Nigdy nie widziałem, żeby coś tak wielkiego poruszało się z taką łatwością.

Strona 53

Plan 1: schować się, żeby smoczątko o mnie zapomniało. Więc schowałem się za zasłoną.

Plan 1

Plan 1: bez zasłony

Plan 1: odrzucony. Zasłona też.

Strona 54

Plan 2: być najnudniejszym na świecie, żeby znudziło mu się naśladowanie mnie.

Usiadłem bardzo spokojnie i nic nie robiłem. Smoczątko usiadło bardzo spokojnie i nic nie robiło.

Bez ruchu

Twardy sen

Plan 2: dwa śpiochy.

Strona 55

Kiedy się obudziłem, miałem pomysł: skoro mnie naśladuje, niech mnie naśladuje w lataniu!

Wszedłem na ławkę, rozłożyłem ręce i machałem nimi jak dorosły smok.

Strona 56

Smoczątko machnęło skrzydłami raz, drugi i oderwało się od ziemi: na piędź, na dwie sekundy.

Potem wylądowało prosto na Toniu.

— Nikt go jeszcze tak nie uczył latać — powiedziała Wera. — To potrwa całe miesiące, ale ono już wie, że potrafi.

Strona 57

Mimo to wciąż nie chciało gniazda: kręciło się wokół niego i wracało do moich kapci.

Wtedy przypomniał mi się mój nowy pokój, w którym od czterech dni nie chcę spać. Nie ma tam jeszcze nic mojego.

— Brakuje mu czegoś swojego — powiedziałem. — To znaczy czegoś mojego.

Strona 58

Wera przyniosła kamień słoneczny, taki, który zatrzymuje ciepło dnia, i włożyliśmy do gniazda wszystko, co mieliśmy. Na końcu kartkę z tego zeszytu: narysowałem siebie, jak śpię, bardzo spokojnie.

Strona 59

Smoczątko powąchało sweter i popatrzyło na rysunek. Rysunek się nie ruszał, więc ono też nie.

Otuliło się chustą i zasnęło, naśladując papierowego Guniego.

To najlepszy rysunek, jaki zrobiłeś.

Nie mówcie jej, ale chyba to prawda.

Strona 60

— Brakuje mu imienia — powiedziała Wera z otwartym zeszytem. Przypomniałem sobie pierwszą rzecz, którą naprawdę zjadło: kruszynkę z grzanki Elii.

— W soboty? — zapytałem, czytając ostatnią linijkę.
— Zalecenie Domu — powiedziała Wera. — Ona musi cię jeszcze trochę naśladować, a ty, jak myślę, potrzebujesz, żeby ktoś naśladował ciebie.

— Kruszynka — powiedziałem.

Sama to zapisałam, na zielono, w zeszycie Wery. Już nikt jej tego nie odbierze. —J.

Strona 61

Brakowało tylko podpisu. Julita wyjęła etykietę z kieszeni ogrodniczek, gdzie nosiła ją od wyjścia z mojego domu, a Wera wyjęła długopis ze zmazywalnym tuszem.

— Nie ten! — krzyknęła Julita. — Potrzebny jest tusz, którego nie da się zmazać, inaczej paczka o świcie wróci.

Dała jej swój zielony flamaster i Wera podpisała się na zielono.

Strona 62

Wtedy Wera przeczytała nadawcę, R., i zrobiła się bledsza niż Julita na kładce.

— To od R.? — szepnęła i jeszcze ciszej dodała: — Czy wciąż zostało ich dziewiętnaście?

Nikt jej nie mówił o regale.