Bölümü metin olarak oku
4. Bir adım daha
Sayfa 39
Bir adım daha
Yavru ancak uzun ekmek kutusunda sakinleşti; kutunun dümdüz gitmesi gerekiyordu: iki kişi lazımdı, her uçta bir kişi, sıra hâlinde. Elia tahtaya basmayı denedi, tahta çatırdadı: bir yetişkini taşımıyordu ama iki çocuğu taşıyordu. Bizi yalnız göndermek istemiyordu ama yürüyerek başka yol yoktu. Bizi karşı tarafta görene kadar gitmeyeceğini söyledi ve el fenerini yaktı.
— Önden ben gideyim, dedi Hulita. Geri geri. Böylece suyu görmem.
Sonra biraz daha düşündü.
— Ama o zaman nereye bastığımı göremem.
— Ben sana nereye basacağını söylerim, dedim.
Sayfa 40
Kıyıda prova yaptık. Gemi kaptanları komut verir, ben de komut verdim.
Normal kelimeler kullanmaya karar verdik.
Sayfa 41
Hulita geri geri gidecek ve yolu görmeyecekti, ama ben görecektim. Bu yüzden ona her seferinde sadece TEK bir kelime söyleyecektim. Üç kelime seçtik:
Yavru hiçbir kelime önermedi: benim tırnak yiyişimi taklit ediyordu.
Sayfa 42
— Adım, dedim ve Hulita geriye doğru küçük bir adım attı.
— Adım.
Tahta çatırdadı ve Hulita parmaklarını sıktı ama kutu dümdüz kaldı.
Sayfa 43
Yarı yolda Hulita beni dinlemeyi bıraktı: omzunun üstünden suya bakıyordu.
— Dur.
Kıpırdamadan durduk.
— Tökezlemekten korkuyorum, dedi çok alçak sesle. Kutuyu düşürmek istemiyorum.
Sayfa 44
Ben de korkuyordum ama yavru bana bakıyordu. Ben titrersem o da titriyordu; ben hızlı nefes alırsam o da hızlı alıyordu.
Bu yüzden yavaş yavaş nefes aldım, o da öyle yaptı.
— Ben kulpumu bırakmam, dedim Hulita'ya. Gerekirse de kutuyu birlikte indiririz.
Sayfa 45
— Tamam. Adım.
Bu sefer bir sonrakini istemeden önce Hulita'nın her adımını bitirmesini bekledim.
Derken mavi bir şey uçarak geçti: bir yusufçuk.
Yavru ona dokunmak istedi ve bir kanadını kutunun dışına açtı.
— YERE! diye bağırdı Hulita.
Sayfa 46
Kutuyu aynı anda indirdik. Yusufçuk uçup gitti ama kutu yerinde kaldı.
Son parçayı adım adım geçtik. Karşı kıyıya varınca Hulita yere oturdu. Hâlâ tahta köprünün öbür ucunda olan Elia bize el feneriyle işaret verdi ve fırınına gitti.
Köprüleri uzaktan görmeyi tercih ederim.
Sayfa 47
Tahta köprünün sonunda bir bisiklete yaslanmış biri bizi bekliyordu.
— Karayolu köprüsünden geldim, dedi Tonyo. Kırk dakika. O Evi görmek istiyorum.
ŞİMŞEK kırk dakika sürdü. Not ediyorum.
Sayfa 48
Duvara geri döndük. Gece, daha da duvar gibiydi.
Hulita duvara vurdu, Tonyo da vurdu. Ben düşünmek için, her zaman yaptığım gibi, açık elimi duvara dayadım.
Beni taklit eden yavru, patisini duvara dayadı.
Tam pirinç levhanın üstüne.
Sayfa 49
Ejderhalar Evi'nin kapısı yoktu.
Bir anahtarı vardı ve anahtar bir ejderhaydı.
Sayfa 50
Kızıl saçlı bir kadın elinde bir fenerle bizi karşılamaya çıktı.
— Nihayet, dedi. Ben Vera ve yıllardır bu paketi bekliyorum.
Tonyo'nun dili tutulmuştu ve onu ilk kez böyle görüyordum.
Vera yavruya baktı, yavru bana baktı, ben de Vera'ya baktım.
Vera ciddileşti.
— Eyvah. Bu yavru burada kalamaz: birini seçmiş bile.