Bölümü metin olarak oku
5. Yavruya bir yer
Sayfa 51
Yavruya bir yer
Vera bize bunu Ev'in mutfağında, sıcak çikolata eşliğinde anlattı: yavrunun yaptığına damgalanma deniyor.
— Sen yakınındayken bir yuvada kalmaz, dedi Vera bana. Bunun iyi mi kötü mü olduğunu bilmeden ellerime baktım.
Sayfa 52
Mutfağın penceresinden avlu görünüyordu; büyük ejderhalar orada geceleri, kimse yukarı bakmazken alıştırma yapıyordu.
Bu kadar büyük bir şeyin bu kadar kolay hareket ettiğini daha önce hiç görmemiştim.
Sayfa 53
1. Plan: yavru beni unutsun diye saklanmak. Bu yüzden perdenin arkasına saklandım.
1. Plan
1. Plan: perdesiz
1. Plan: iptal. Perde de.
Sayfa 54
2. Plan: dünyanın en sıkıcı insanı olmak, böylece beni taklit etmekten sıkılsın.
Hiç kıpırdamadan, hiçbir şey yapmadan oturdum. Yavru hiç kıpırdamadan, hiçbir şey yapmadan oturdu.
Kıpırtısız
Mışıl mışıl uykuda
2. Plan: iki uyuyan.
Sayfa 55
Uyandığımda aklımda bir fikir vardı: beni taklit ediyorsa, uçarken de taklit etsin!
Bir bankın üstüne çıktım, kollarımı açtım ve büyük bir ejderha gibi salladım.
Sayfa 56
Yavru kanatlarını bir kez, iki kez çırptı ve yerden yükseldi: bir karış, iki saniye.
Sonra Tonyo'nun üstüne iniş yaptı.
— Ona kimse böyle uçmayı öğretmemişti, dedi Vera. Aylar sürecek ama artık yapabileceğini biliyor.
Sayfa 57
Yine de yuvayı hâlâ istemiyordu: etrafında dönüp dolaşıyor, sonra terliklerime geri geliyordu.
O zaman aklıma dört gündür uyumak istemediğim yeni odam geldi. Orada henüz bana ait hiçbir şey yok.
— Ona ait bir şey eksik, dedim. Bana ait bir şey, demek istiyorum.
Sayfa 58
Vera bir güneş taşı getirdi, gündüzün sıcaklığını saklayanlardan; yuvaya elimizde ne varsa koyduk. En son bu defterden bir sayfa koyduk: kendimi uyurken, kıpırdamadan çizdim.
Sayfa 59
Yavru kazağı kokladı ve resme baktı. Resim kıpırdamıyordu, o yüzden o da kıpırdamadı.
Bezle üstünü örttü ve kâğıttan bir Guni'yi taklit ederek uykuya daldı.
Bu, şimdiye kadar çizdiğin en güzel resim.
Ona söylemeyin ama bence doğru.
Sayfa 60
— Bir adı eksik, dedi Vera, defteri açık. Gerçekten yediği ilk şeyi hatırladım: Elia'nın kızarmış ekmeğinden bir kırıntı.
— Cumartesileri mi? diye sordum son satırı okuyunca.
— Ev'in reçetesi, dedi Vera. Onun seni biraz daha taklit etmesi gerek; senin de, bence, seni taklit edecek birine ihtiyacın var.
— Kırıntı, dedim.
Vera'nın defterine yeşille ben yazdım. Artık kimse onu elinden alamaz. —H.
Sayfa 61
Geriye bir tek imza kalmıştı. Hulita etiketi, benim evimden beri taşıdığı tulumunun cebinden çıkardı; Vera da silinebilir mürekkepli bir tükenmez kalem çıkardı.
— O olmaz! diye bağırdı Hulita. Silinmeyen mürekkep lazım, yoksa paket şafakta geri döner.
Ona yeşil keçeli kalemini verdi ve Vera yeşille imzaladı.
Sayfa 62
Sonra Vera göndereni okudu: R. Tahta köprüdeki Hulita'dan bile beyaz oldu.
— Bunu R. mi gönderdi? diye fısıldadı ve daha da alçak sesle ekledi: — Hâlâ on dokuz paket mi kaldı?
Kimse ona raftan söz etmemişti.