ورود
☰ فهرست
نمایش با پروژکتور
FAفارسیاندازه Mسطح متوسط · از 9 سال
خواندن فصل به‌صورت متن

4. یک قدم دیگر

صفحه 39

یک قدم دیگر

بچه‌اژدها فقط در جعبهٔ دراز نان آرام گرفت، جعبه‌ای که باید صاف می‌ماند: دو نفر لازم بود، هر کدام یک سرش، پشت سر هم. الیا پا روی تخته گذاشت و تخته غژ کرد: وزن یک آدم بزرگ را تحمل نمی‌کرد، ولی وزن دو بچه را چرا. نمی‌خواست ما را تنها بفرستد، ولی پیاده راه دیگری نبود. گفت تا ما را آن طرف نبیند نمی‌رود، و چراغ دستی‌اش را روشن کرد.

خولیتا گفت: «من جلو می‌روم. عقب‌عقب. این‌طوری آب را نمی‌بینم.»

بعد بیشتر فکر کرد.
«ولی این‌طوری نمی‌بینم پایم را کجا می‌گذارم.»
گفتم: «من به تو می‌گویم پایت را کجا بگذاری.»

صفحه 40

در کنارهٔ کانال تمرین کردیم. ناخداهای کشتی فرمان می‌دهند، پس من هم فرمان دادم.

تصمیم گرفتیم از کلمه‌های معمولی استفاده کنیم.

صفحه 41

خولیتا عقب‌عقب می‌رفت و راه را نمی‌دید، ولی من می‌دیدم. پس هر بار فقط یک کلمه به او می‌گفتم. سه کلمه انتخاب کردیم:

بچه‌اژدها هیچ کلمه‌ای پیشنهاد نکرد: داشت از من تقلید می‌کرد که ناخن‌هایم را می‌جویدم.

صفحه 42

گفتم: «قدم.» و خولیتا یک قدم کوچک عقب رفت.

«قدم.»
چوب غژ کرد و خولیتا انگشت‌هایش را محکم فشار داد، ولی جعبه صاف ماند.

صفحه 43

وسط راه، خولیتا دیگر به حرفم گوش نمی‌داد: داشت از روی شانه‌اش به آب نگاه می‌کرد.

«ایست.»

بی‌حرکت ماندیم.

خیلی آهسته گفت: «می‌ترسم سکندری بخورم. نمی‌خواهم جعبه را بیندازم.»

صفحه 44

من هم می‌ترسیدم، ولی بچه‌اژدها داشت به من نگاه می‌کرد. اگر من می‌لرزیدم، او هم می‌لرزید، و اگر من تند نفس می‌کشیدم، او هم.

پس آرام نفس کشیدم، و او هم.

به خولیتا گفتم: «من دستهٔ خودم را ول نمی‌کنم. و اگر لازم شد، با هم پایینش می‌گذاریم.»

صفحه 45

«خب. قدم.»
این بار صبر کردم تا خولیتا هر قدم را تمام کند و بعد قدم بعدی را بخواهم.

آن‌وقت چیزی آبی پرواز کرد و رد شد: یک سنجاقک.

بچه‌اژدها خواست به آن دست بزند و یک بالش را بیرون از جعبه باز کرد.

خولیتا داد زد: «زمین!»

صفحه 46

جعبه را با هم روی زمین گذاشتیم. سنجاقک رفت، ولی جعبه ماند.

تکهٔ آخر را قدم به قدم رد شدیم. وقتی به آن طرف رسیدیم، خولیتا روی زمین نشست. الیا، که هنوز سر دیگر پل باریک بود، با چراغ دستی‌اش برایمان علامت داد و سراغ تنورش رفت.

پل‌ها را از دور بیشتر دوست دارم.

صفحه 47

آخر پل باریک، کسی تکیه‌داده به یک دوچرخه منتظرمان بود.

تونیو گفت: «از پل جاده آمدم. چهل دقیقه طول کشید. می‌خواهم آن خانه را ببینم.»

برق‌آسا چهل دقیقه طول کشید. یادداشتش می‌کنم.

صفحه 48

به دیوار برگشتیم. شب که بود، حتی دیوارتر هم بود.

خولیتا در زد، و تونیو هم. من کف دستم را روی دیوار گذاشتم تا فکر کنم، کاری که همیشه می‌کنم.

بچه‌اژدها، که از من تقلید می‌کرد، پنجه‌اش را روی دیوار گذاشت…

…درست روی صفحهٔ برنجی.

صفحه 49

خانهٔ اژدهاها در نداشت.

یک کلید داشت، و کلید، یک اژدها بود.

صفحه 50

زنی با موهای سرخ با یک فانوس به استقبالمان آمد.
گفت: «بالاخره! من ورا هستم، و سال‌هاست منتظر این بسته‌ام.»

زبان تونیو بند آمده بود، و اولین بار بود که او را این‌طور می‌دیدم.

ورا به بچه‌اژدها نگاه کرد، بچه‌اژدها به من نگاه کرد و من به ورا نگاه کردم.

ورا جدی شد.
«وای، نه. این بچه‌اژدها نمی‌تواند بماند: دیگر کسی را انتخاب کرده.»