ورود
☰ فهرست
نمایش با پروژکتور
FAفارسیاندازه Mسطح متوسط · از 9 سال
خواندن فصل به‌صورت متن

5. جایی برای بچه‌اژدها

صفحه 51

جایی برای بچه‌اژدها

ورا در آشپزخانهٔ خانهٔ اژدهاها، با شیرکاکائوی داغ، برایمان توضیح داد: کاری که بچه‌اژدها می‌کند اسمش نقش‌پذیری است.

ورا به من گفت: «تا وقتی تو نزدیکش باشی، در هیچ لانه‌ای نمی‌ماند.» به دست‌هایم نگاه کردم، بی‌آنکه بدانم این خوب است یا بد.

صفحه 52

از پنجرهٔ آشپزخانه حیاط دیده می‌شد، جایی که اژدهاهای بزرگ شب‌ها تمرین می‌کردند، وقتی هیچ‌کس بالا را نگاه نمی‌کند.

هیچ‌وقت ندیده بودم چیزی به این بزرگی این‌قدر راحت حرکت کند.

صفحه 53

نقشهٔ ۱: پنهان شوم تا بچه‌اژدها مرا فراموش کند. پس پشت پرده پنهان شدم.

نقشهٔ ۱

نقشهٔ ۱: بدون پرده

نقشهٔ ۱: رد شد. پرده هم رفت.

صفحه 54

نقشهٔ ۲: کسل‌کننده‌ترین آدم دنیا بشوم، تا حوصله‌اش از تقلید کردن از من سر برود.

خیلی بی‌حرکت نشستم، بدون اینکه کاری بکنم. بچه‌اژدها خیلی بی‌حرکت نشست، بدون اینکه کاری بکند.

خیلی بی‌حرکت

خیلی خواب

نقشهٔ ۲: هر دو خوابمان برد.

صفحه 55

وقتی بیدار شدم، فکری به سرم زده بود: اگر از من تقلید می‌کند، پس از پرواز کردنم هم تقلید کند!

روی یک نیمکت رفتم، دست‌هایم را باز کردم و مثل یک اژدهای بزرگ تکانشان دادم.

صفحه 56

بچه‌اژدها بال‌هایش را یک بار، دو بار تکان داد، و از زمین بلند شد: یک وجب، دو ثانیه.

بعد روی تونیو فرود آمد.

ورا گفت: «هیچ‌کس این‌طوری به او پرواز یاد نداده بود. ماه‌ها طول می‌کشد، ولی حالا می‌داند که می‌تواند.»

صفحه 57

با این حال، هنوز لانه را نمی‌خواست: دورش می‌چرخید و پیش دمپایی‌های من برمی‌گشت.

آن‌وقت یاد اتاق جدیدم افتادم، که چهار روز است دلم نمی‌خواهد آن‌جا بخوابم. هنوز هیچ چیزی از من آن‌جا نیست.

گفتم: «یک چیزی از خودش کم دارد. منظورم این است، یک چیزی از من.»

صفحه 58

ورا یک سنگ خورشیدی آورد، از آن‌هایی که گرمای روز را نگه می‌دارند، و هرچه داشتیم در لانه گذاشتیم. آخرین چیز یک برگ از همین دفتر بود: خودم را کشیدم، خوابیده، خیلی بی‌حرکت.

صفحه 59

بچه‌اژدها بافتنی را بو کشید و به نقاشی نگاه کرد. نقاشی تکان نمی‌خورد، پس او هم تکان نخورد.

پارچه را دور خودش پیچید و خوابش برد، در حال تقلید از یک گاس کاغذی.

این بهترین نقاشی‌ای است که کشیده‌ای.

به او نگویید، ولی فکر کنم راست می‌گوید.

صفحه 60

ورا، با دفتر بازش، گفت: «یک اسم کم دارد.» یاد اولین چیزی افتادم که واقعاً خورده بود: یک ریزه از نان برشتهٔ الیا.

خط آخر را که خواندم، پرسیدم: «شنبه‌ها؟»
ورا گفت: «نسخهٔ خانهٔ اژدهاهاست. او باید کمی بیشتر از تو تقلید کند، و تو هم، به گمانم، به کسی نیاز داری که از تو تقلید کند.»

گفتم: «ریزه.»

خودم آن را، با رنگ سبز، در دفتر ورا نوشته‌ام. دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند از او بگیردش. —خ.

صفحه 61

فقط امضا مانده بود. خولیتا برچسب را از جیب لباس سرهمی‌اش بیرون آورد، که از وقتی از خانهٔ ما آمده بودیم همان‌جا نگهش داشته بود، و ورا یک خودکار با جوهر پاک‌شدنی درآورد.

خولیتا داد زد: «آن نه! جوهری لازم است که پاک نشود، وگرنه بسته سپیده‌دم برمی‌گردد.»

ماژیک سبزش را به او داد، و ورا با رنگ سبز امضا کرد.

صفحه 62

آن‌وقت ورا اسم فرستنده را خواند، ر.، و رنگش بیشتر از رنگ خولیتا روی پل باریک پرید.

زمزمه کرد: «این را ر. فرستاده؟» و، آهسته‌تر از آن، اضافه کرد: «هنوز نوزده تا مانده؟»

هیچ‌کس دربارهٔ قفسه به او چیزی نگفته بود.