Przeczytaj rozdział jako tekst
3. Za tym nosem!
Strona 28
Za tym nosem!
Zbiegliśmy po schodach po trzy stopnie naraz. To znaczy Julita zbiegła po trzy, a ja po jednym, ale bardzo szybko. Potem narysowałem wszystko na mapie.
Strona 29
Na targu smoczątko przebiegło pod straganem z pomarańczami.
Ja przeszedłem górą.
Pomarańcze się z tym nie zgadzały.
Strona 30
Znaleźliśmy je przed lustrem w sklepie z butami, bardzo poważne. W lustrze był drugi smok.
Smoczątko pokazało mu język, a tamten też. Podniosło łapkę, a tamten też.
— Wreszcie ktoś, kto naśladuje ciebie — powiedziałem mu.
Strona 31
Na chodniku usiadł gołąb. Smoczątko miało swoje zdanie o gołębiach.
Rozłożyło skrzydła i skoczyło.
I odkryło, że one jeszcze nie nadają się do latania.
Strona 32
Wylądowało w koszyku.
Do koszyka roweru.
Roweru Tonia.
— To jest SMOK? — zapytał Tonio.
Strona 33
— To paczka — powiedziała Julita.
— Z zębami — dodałem. Nie pomogło.
Tonio wyjął notes BŁYSKAWICY i bardzo szybko coś zapisał.
— Mara wraca o świcie, jak zawsze, nie? Widziałem, jak wychodziła z workiem. A BŁYSKAWICA dostarcza nowiny w dziesięć minut.
I odjechał ze smoczątkiem w koszyku: zabierał dowód, żeby pokazać go całej dzielnicy. Za nami ktoś krzyczał: „Dzieci! Zaczekajcie!”.
Strona 34
Biegłem jak nigdy, a potem rzuciłem się na ziemię, bo nie miałem już siły. A smoczątko, które mnie naśladowało, też się rzuciło w dół — z koszyka.
Ale rower się nie zatrzymał.
Strona 35
To Elia krzyczała. Smoczątko spadło na coś miękkiego i niebieskiego: na chustę Elii. Wracała z rozwożenia chleba ze swoją długą skrzynką na chleb, już pustą. Puściła skrzynkę i rozciągnęła chustę w rękach w samą porę.
— Zgubiliście paczkę — powiedziała Elia.
Strona 36
Tonio został po drugiej stronie placu i nie podchodził.
— O świcie dowie się o tym cała dzielnica! — krzyknął.
Potem odjechał, ale powoli. Pierwszy raz BŁYSKAWICA się nie spieszyła.
Teraz mamy dwa problemy: słońce i Tonia.
Strona 37
Spędziliśmy popołudnie w piekarni Elii, zastanawiając się, jak wejść do domu bez drzwi, i robiło się już ciemno. Smoczątko wysunęło nos spod chusty i znowu powąchało powietrze. Potem pociągnęło w stronę kanału, jak pies, który zna tylko jedną drogę. Elia poszła z nami aż tam.
Doszliśmy do brzegu, a zapach dochodził z drugiej strony, prosto z ulicy Kanałowej.
Wielki Most był podniesiony, bo podnoszą go co noc, żeby mogły przepłynąć statki. Ten drugi, drogowy, jest tylko dla samochodów i rowerów: pieszo nie wolno, a Elia nie miała samochodu.
Strona 38
Została tylko kładka: długa, wąska deska z dwiema cienkimi poręczami i mnóstwem wody pod spodem.
Julita zbladła.
Nie lubię kładek.
Pierwszy raz napisała coś na zielono szeptem.