Zaloguj się
☰ Spis treści
Pokaż na ekranie
PLPolskiRozmiar MPoziom średni · 9+
Przeczytaj rozdział jako tekst

3. Za tym nosem!

Strona 28

Za tym nosem!

Zbiegliśmy po schodach po trzy stopnie naraz. To znaczy Julita zbiegła po trzy, a ja po jednym, ale bardzo szybko. Potem narysowałem wszystko na mapie.

Strona 29

Na targu smoczątko przebiegło pod straganem z pomarańczami.

Ja przeszedłem górą.

Pomarańcze się z tym nie zgadzały.

Strona 30

Znaleźliśmy je przed lustrem w sklepie z butami, bardzo poważne. W lustrze był drugi smok.

Smoczątko pokazało mu język, a tamten też. Podniosło łapkę, a tamten też.

— Wreszcie ktoś, kto naśladuje ciebie — powiedziałem mu.

Strona 31

Na chodniku usiadł gołąb. Smoczątko miało swoje zdanie o gołębiach.

Rozłożyło skrzydła i skoczyło.

I odkryło, że one jeszcze nie nadają się do latania.

Strona 32

Wylądowało w koszyku.

Do koszyka roweru.

Roweru Tonia.

— To jest SMOK? — zapytał Tonio.

Strona 33

— To paczka — powiedziała Julita.
— Z zębami — dodałem. Nie pomogło.

Tonio wyjął notes BŁYSKAWICY i bardzo szybko coś zapisał.
— Mara wraca o świcie, jak zawsze, nie? Widziałem, jak wychodziła z workiem. A BŁYSKAWICA dostarcza nowiny w dziesięć minut.

I odjechał ze smoczątkiem w koszyku: zabierał dowód, żeby pokazać go całej dzielnicy. Za nami ktoś krzyczał: „Dzieci! Zaczekajcie!”.

Strona 34

Biegłem jak nigdy, a potem rzuciłem się na ziemię, bo nie miałem już siły. A smoczątko, które mnie naśladowało, też się rzuciło w dół — z koszyka.

Ale rower się nie zatrzymał.

Strona 35

To Elia krzyczała. Smoczątko spadło na coś miękkiego i niebieskiego: na chustę Elii. Wracała z rozwożenia chleba ze swoją długą skrzynką na chleb, już pustą. Puściła skrzynkę i rozciągnęła chustę w rękach w samą porę.

— Zgubiliście paczkę — powiedziała Elia.

Strona 36

Tonio został po drugiej stronie placu i nie podchodził.
— O świcie dowie się o tym cała dzielnica! — krzyknął.

Potem odjechał, ale powoli. Pierwszy raz BŁYSKAWICA się nie spieszyła.

Teraz mamy dwa problemy: słońce i Tonia.

Strona 37

Spędziliśmy popołudnie w piekarni Elii, zastanawiając się, jak wejść do domu bez drzwi, i robiło się już ciemno. Smoczątko wysunęło nos spod chusty i znowu powąchało powietrze. Potem pociągnęło w stronę kanału, jak pies, który zna tylko jedną drogę. Elia poszła z nami aż tam.

Doszliśmy do brzegu, a zapach dochodził z drugiej strony, prosto z ulicy Kanałowej.

Wielki Most był podniesiony, bo podnoszą go co noc, żeby mogły przepłynąć statki. Ten drugi, drogowy, jest tylko dla samochodów i rowerów: pieszo nie wolno, a Elia nie miała samochodu.

Strona 38

Została tylko kładka: długa, wąska deska z dwiema cienkimi poręczami i mnóstwem wody pod spodem.

Julita zbladła.

Nie lubię kładek.

Pierwszy raz napisała coś na zielono szeptem.