Przeczytaj rozdział jako tekst
4. Jeszcze jeden krok
Strona 39
Jeszcze jeden krok
Smoczątko uspokoiło się dopiero w długiej skrzynce na chleb, którą trzeba było nieść prosto: we dwoje, jedno za drugim, każde przy jednym końcu. Elia stanęła na desce, a ta zatrzeszczała: dorosłego by nie utrzymała, ale dwoje dzieci tak. Nie chciała puszczać nas samych, ale pieszo nie było innej drogi. Obiecała zostać, aż przejdziemy, i zapaliła latarkę.
— Ja pójdę pierwsza — powiedziała Julita. — Tyłem. Wtedy nie będę widziała wody.
Potem zastanowiła się jeszcze raz.
— Ale wtedy nie widzę, gdzie stawiam stopy.
— Ja ci powiem, gdzie je stawiać — powiedziałem.
Strona 40
Ćwiczyliśmy na brzegu. Kapitanowie statków wydają rozkazy, więc ja wydawałem rozkazy.
Postanowiliśmy używać zwykłych słów.
Strona 41
Julita miała iść tyłem i nie widzieć drogi, ale ja widziałem. Więc miałem jej mówić tylko JEDNO słowo naraz. Wybraliśmy trzy:
Smoczątko nie zaproponowało żadnego: było zajęte naśladowaniem, jak obgryzam paznokcie.
Strona 42
— Krok — powiedziałem, a Julita zrobiła malutki krok do tyłu.
— Krok.
Drewno zatrzeszczało i Julita zacisnęła palce, ale skrzynka dalej była prosto.
Strona 43
W połowie drogi Julita przestała mnie słuchać: patrzyła przez ramię na wodę.
— Stój.
Stanęliśmy bez ruchu.
— Boję się, że się potknę — powiedziała bardzo cichutko. — Nie chcę upuścić skrzynki.
Strona 44
Ja też się bałem, ale smoczątko na mnie patrzyło. Kiedy ja drżałem, ono drżało, a kiedy oddychałem szybko, ono też.
Więc oddychałem powoli, a ono też.
— Nie puszczę mojego uchwytu — powiedziałem Julicie. — A jeśli będzie trzeba, postawimy ją razem.
Strona 45
— Dobrze. Krok.
Tym razem czekałem, aż Julita skończy każdy krok, zanim poprosiłem o następny.
Wtedy przeleciało coś niebieskiego: ważka.
Smoczątko chciało jej dotknąć i wystawiło jedno skrzydło poza skrzynkę.
— W DÓŁ! — krzyknęła Julita.
Strona 46
Postawiliśmy skrzynkę jednocześnie. Ważka odleciała, ale skrzynka została.
Ostatni kawałek przeszliśmy krok po kroku. Kiedy dotarliśmy na drugi brzeg, Julita usiadła na ziemi. Elia, która wciąż stała na drugim końcu kładki, dała nam znak latarką i wróciła do swojego pieca.
Wolę mosty oglądane z daleka.
Strona 47
Na końcu kładki czekał na nas ktoś oparty o rower.
— Przyjechałem mostem drogowym — powiedział Tonio. — Czterdzieści minut. Chcę zobaczyć ten Dom.
BŁYSKAWICA potrzebowała czterdziestu minut. Zapisuję.
Strona 48
Wróciliśmy pod ścianę. W nocy była jeszcze bardziej ścianą niż w dzień.
Julita zapukała, Tonio też. Ja oparłem otwartą dłoń o ścianę, żeby pomyśleć, tak jak zawsze.
Smoczątko, które mnie naśladowało, oparło łapkę o ścianę.
Dokładnie na mosiężnej tabliczce.
Strona 49
Dom Smoków nie miał drzwi.
Miał klucz, a kluczem był smok.
Strona 50
Wyszła do nas kobieta o rudych włosach z latarnią.
— Nareszcie — powiedziała. — Jestem Wera i od lat czekam na tę paczkę.
Toniowi odebrało mowę i pierwszy raz widziałem go takiego.
Wera popatrzyła na smoczątko, smoczątko popatrzyło na mnie, a ja popatrzyłem na Werę.
Wera spoważniała.
— Och, nie. To smoczątko nie może tu zostać: już kogoś wybrało.